Juni 2018

Wat is het toppunt van geduld? Carbonpapier in de jaren 80

Covers Kijk Doe en SpeelkrantCarbonpapier. Je weet wel: zo’n paars velletje dat men vroeger gebruikte om een kopie te maken van een tekst of een plaatje. De tijden zijn veranderd. In 1989 maakte ik als elfjarige een tweewekelijks buurtkrantje op carbonpapier, in een oplage van vijf exemplaren. Later maakte ik gebruik van het kopieerapparaat bij Albert Heijn: vijf cent per kopie. Regelmatig liep dat ding vast, maar dat is eigenlijk in 30 jaar tijd niet veranderd. Thuis fleurde mijn illustrator de zwart-wit-exemplaren op met mooie fluorescerende jaren 80-stiften die je niet te lang mocht inhaleren. Inspiratie voor mijn Kijk- Doe en Speelkrant haalde ik onder andere uit de Taptoe die nog tot 2016 heeft bestaan en uit de Tina natuurlijk, met haar Melige Meelbieten. Songteksten knipte ik uit de KRO-gids van mijn ouders en plaatste daarbij het volgende bijschrift: “De nieuwste hit (misschien al wat verouderd)”.

Agendaversjes

De Kijk- Doe en Speelkrant stond boordevol actuele en verontwaardigde verhalen over het doodknuppelen van zeehondjes voor bont en ‘knallers’ van agendaversjes als “I had a friend, his name was Jack. He broke my heart, I broke his neck”. De probleemrubriek (Help, ik kan niet wachten tot mijn verjaardag!) heette ‘What’s the problem?’ Hier is dus al zichtbaar hoe het Engels langzaam maar zeker onze taal verloederde tot op het bot. Ik had het kunnen tegengaan.

Ruud Lubbers en Ionica Smeets

Een mop die begint met ‘Wat is het toppunt van…’ komt zonder twijfel uit de jaren 80. Natuurlijk stond er ook altijd een quiz in (Ben jij een koukleum/opschepper/sloddervos? Of misschien wel alle drie?) en een prijsvraag: Hoe heet onze minister-president en teken hem hieronder. P.S. Je mag hem ook raar tekenen. Arme Ruud Lubbers. En Ionica Smeets mag zich stukbijten op het volgende vraagstuk: “Ik ga naar de winkel en koop voor één gulden vijftig bonbons en voor één gulden vijftig bloemen. Ik ging weg met een rijksdaalder. Als ik thuiskom, heb ik nog 50 cent over. Rara, hoe kan dat?”

Met vijf abonnees moest ik nog wel eens om kopij zeuren: “Deze keer is er niets voor Klassegein (toen nog zonder tussen-n) of voor de Zoekhoek. Voor één keer is dit niet zo erg, maar als dit regelmatig gebeurt, dan besluit ik misschien te staken. Dus blijf in je pen klimmen!” Volgens het principe van de wederkerigheid deed ik er af en toe ook gratis stickers bij of plakte ik er een proefmonstertje in. Met knutsellijm. Helemaal volgens de huidige marketingregels.

AVG-proof

AVG proofOok gooide ik er af en toe een lezersenquête tegenaan. Helemaal AVG-proof was deze nog niet: “De redactie hoorde bijvoorbeeld van Denise dat ze het blad te kinderlijk vond.” Om verderop in het blad extra beautytips te plaatsen, “speciaal voor Denise”. Ook stond het adres van de fanclub van Debbie Gibson erin vermeld. Ik heb het bij deze alsnog vernietigd. Hoe zou het nu trouwens zijn met Gloria Estefan en zijn teenringen intussen alweer in de mode? En lust Per van Roxette nog steeds geen spinazie?

Na 1,5 jaar slokte de middelbare school helaas te veel kostbare tijd op en verscheen de laatste uitgave. Heerlijk om de krantjes na zoveel jaren weer te lezen en om mijn oude passie weer op te pakken. Maar niet meer op carbonpapier.